Όταν η δίαιτά σου μοιάζει με φυλακή, μη σοκάρεσαι όταν αρχίσεις να σχεδιάζεις απόδραση!
Στην αρχή, όλα φαίνονται υπό έλεγχο.
Έχεις πάρει τη μεγάλη απόφαση.
Από αύριο:
Καθόλου ψωμί.
Καθόλου γλυκά.
Καθόλου λάδι.
Καθόλου φαγητό μετά τις επτά.
Καθόλου έξοδος χωρίς τάπερ.
Καθόλου χαρά χωρίς προηγούμενη έγκριση από τη διεύθυνση της δίαιτας.
Το πρόγραμμα είναι αυστηρό.
Εσύ είσαι αποφασισμένος.
Το ψυγείο έχει πλέον περισσότερο γιαούρτι από γαλακτοβιομηχανία και τα αγγούρια έχουν καταλάβει δύο ράφια.
Την πρώτη ημέρα νιώθεις περήφανος.
Τη δεύτερη ημέρα νιώθεις πειθαρχημένος.
Την τρίτη ημέρα αρχίζεις να κοιτάζεις ένα κομμάτι ψωμί σαν να είναι παλιός έρωτας που δεν ξεπέρασες ποτέ.
Και κάπου εκεί ξεκινά η εσωτερική διαπραγμάτευση:
«Μόνο μία μπουκιά.»
«Εντάξει, δύο μπουκιές.»
«Αφού έφαγα ψωμί, χάλασε η ημέρα.»
«Αφού χάλασε η ημέρα, ας φάω και το γλυκό.»
«Αφού έφαγα και το γλυκό, ξεκινάω πάλι από Δευτέρα.»
Και η δίαιτα που ξεκίνησε σαν επιχείρηση υψηλής πειθαρχίας καταλήγει σε οργανωμένο σχέδιο απόδρασης με μπισκότα, τυρόπιτα και παγωτό.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτήν την ιστορία, δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος.
Δεν σημαίνει ότι δεν θέλεις αρκετά να αλλάξεις.
Και δεν σημαίνει ότι δεν έχεις πειθαρχία.
Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι προσπαθείς να ακολουθήσεις έναν τρόπο διατροφής τόσο περιοριστικό, ώστε το σώμα, το μυαλό και η καθημερινότητά σου αρχίζουν να αντιδρούν.
Γιατί όταν η δίαιτά σου μοιάζει με φυλακή, δεν πρέπει να σοκάρεσαι όταν αρχίσεις να σχεδιάζεις απόδραση.
Γιατί μια στερητική δίαιτα μπορεί να σε κάνει να τα παρατήσεις;
Μια στερητική δίαιτα μπορεί να σε οδηγήσει στην εγκατάλειψη επειδή δημιουργεί υπερβολική πείνα, συνεχείς σκέψεις γύρω από το φαγητό, άκαμπτους κανόνες και την πεποίθηση ότι μία παρέκκλιση καταστρέφει ολόκληρη την προσπάθεια.
Δεν συμβαίνει αυτόματα σε όλους τους ανθρώπους ούτε κάθε οργανωμένος περιορισμός είναι προβληματικός.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε ένα ισορροπημένο και εξατομικευμένο πρόγραμμα απώλειας βάρους και σε μια δίαιτα που βασίζεται στην πείνα, στην απαγόρευση και στην ενοχή.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχει κατεύθυνση ή ένα λογικό όριο.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν το πρόγραμμα απαιτεί από εσένα να ζεις για μήνες σαν να εκτίεις διατροφική ποινή.
Η στέρηση δεν είναι πάντα πειθαρχία
Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να ταυτίζουν την αποτελεσματική δίαιτα με τη δυσκολία.
Αν δεν πεινάς, μάλλον δεν προσπαθείς αρκετά.
Αν απολαμβάνεις το φαγητό, μάλλον κάτι κάνεις λάθος.
Αν μπορείς να φας μαζί με την οικογένεια ή τους φίλους σου, ίσως το πρόγραμμα δεν είναι αρκετά «σοβαρό».
Κάπως έτσι, η διατροφή μετατρέπεται σε τεστ αντοχής.
Όσο περισσότερο υποφέρεις, τόσο περισσότερο πιστεύεις ότι αξίζεις το αποτέλεσμα.
Η ταλαιπωρία, όμως, δεν αποτελεί απόδειξη αποτελεσματικότητας.
Μια δίαιτα μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη και ταυτόχρονα ακατάλληλη για τη ζωή, τις ανάγκες και την υγεία σου.
Η δίαιτα των 900 θερμίδων, για παράδειγμα, μπορεί να έχει εξαιρετικά αποτελέσματα.
Κυρίως στο να σε κάνει να ονειρεύεσαι ψωμί.
Και εδώ χρειάζεται μία σοβαρή διευκρίνιση: τα προγράμματα πολύ χαμηλής ενεργειακής πρόσληψης μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, για περιορισμένο χρονικό διάστημα και με κατάλληλη επαγγελματική ή κλινική επίβλεψη. Δεν είναι όμως προγράμματα που πρέπει να αντιγράφονται αυθαίρετα από το διαδίκτυο ή να εφαρμόζονται ως μόνιμος τρόπος ζωής.
Το «βρήκα μια δίαιτα 900 θερμίδων σε ένα φόρουμ και ξεκινάω αύριο» δεν είναι εξατομικευμένη διατροφική στρατηγική.
Είναι περισσότερο διατροφική ρωσική ρουλέτα με εκτυπωμένο μενού.
Όσο περισσότερο απαγορεύεις κάτι, τόσο περισσότερο χώρο μπορεί να καταλαμβάνει στο μυαλό σου
Πες στον εαυτό σου:
«Δεν πρέπει να φάω σοκολάτα.»
Και ξαφνικά η σοκολάτα αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή σου.
Τη θυμάσαι το πρωί.
Τη βλέπεις στις διαφημίσεις.
Την εντοπίζεις στο ντουλάπι από απόσταση τριών δωματίων.
Ακούς κάποιον να ανοίγει περιτύλιγμα και το νευρικό σου σύστημα περνάει σε κατάσταση συναγερμού.
Η απόλυτη απαγόρευση δεν εξαφανίζει πάντα την επιθυμία.
Σε αρκετούς ανθρώπους μπορεί να την κάνει εντονότερη, επειδή το απαγορευμένο τρόφιμο αποκτά μεγαλύτερη ψυχολογική αξία.
Μετατρέπεται από ένα συνηθισμένο τρόφιμο σε κάτι σπάνιο, επικίνδυνο και ταυτόχρονα εξαιρετικά ελκυστικό.
Και όταν τελικά το φας, μπορεί να μην το φας ήρεμα.
Το τρως με την αίσθηση ότι παραβίασες τον νόμο.
Γρήγορα.
Με ένταση.
Με ενοχή.
Και κάποιες φορές σε μεγαλύτερη ποσότητα, επειδή μέσα σου πιστεύεις ότι από αύριο θα απαγορευτεί ξανά.
Έτσι μπορεί να δημιουργηθεί ο κύκλος:
Στέρηση.
Ένταση.
Υπερφαγία.
Ενοχή.
Νέα στέρηση.
Και κάθε φορά καταλήγεις να πιστεύεις ότι η λύση είναι να γίνεις ακόμα πιο αυστηρός.
Δηλαδή προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά ρίχνοντας πάνω της περισσότερο καύσιμο.
Η επιστημονική εικόνα είναι πιο σύνθετη από το απλό «η δίαιτα προκαλεί πάντα υπερφαγία». Η στέρηση δεν οδηγεί όλους τους ανθρώπους στο ίδιο αποτέλεσμα. Η σύνδεση φαίνεται να γίνεται ισχυρότερη όταν συνυπάρχουν παράγοντες όπως τα αρνητικά συναισθήματα, οι άκαμπτοι κανόνες, η έντονη αυτοκριτική και ένα ήδη υπάρχον μοτίβο απώλειας ελέγχου.
Το «δεν επιτρέπεται» συχνά γεννά το «τώρα θα δεις»
Υπάρχει ένα κομμάτι του ανθρώπινου μυαλού που δεν αγαπά ιδιαίτερα την αίσθηση του εγκλωβισμού.
Όταν αισθάνεσαι ότι δεν έχεις καμία επιλογή, μπορεί να εμφανιστεί εσωτερική αντίσταση.
Όχι επειδή δεν σε ενδιαφέρει ο στόχος σου.
Αλλά επειδή νιώθεις ότι χάνεις την ελευθερία σου.
Στην αρχή υπακούς.
Μετά πιέζεσαι.
Έπειτα θυμώνεις.
Και τελικά εμφανίζεται η σκέψη:
«Δεν με νοιάζει. Θα φάω ό,τι θέλω.»
Αυτό δεν είναι πάντα έλλειψη χαρακτήρα.
Είναι συχνά αντίδραση σε ένα σύστημα υπερβολικού ελέγχου.
Όταν για ημέρες ή εβδομάδες λες στον εαυτό σου ότι δεν επιτρέπεται να πεινάσει, να κουραστεί, να βγει, να απολαύσει, να αλλάξει γνώμη ή να φάει κάτι εκτός προγράμματος, κάποια στιγμή ο εσωτερικός κρατούμενος αρχίζει να λιμάρει τα κάγκελα.
Το «όλα ή τίποτα» μετατρέπει μία μπουκιά σε γενική εξέγερση
Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι πάντα η μπουκιά που έφαγες.
Είναι η ερμηνεία που της δίνεις.
Έφαγες λίγο ψωμί και σκέφτεσαι:
«Χάλασα τη δίαιτα.»
Έφαγες ένα γλυκό και αποφασίζεις:
«Αφού ξέφυγα, δεν έχει νόημα να προσέξω άλλο σήμερα.»
Έφαγες περισσότερο το βράδυ και καταλήγεις:
«Ξεκινάω πάλι από Δευτέρα.»
Έτσι, μια μικρή παρέκκλιση μετατρέπεται σε πλήρη εγκατάλειψη.
Όχι επειδή το συγκεκριμένο τρόφιμο είχε τη δύναμη να καταστρέψει την πορεία σου.
Αλλά επειδή ο κανόνας της τελειότητας δεν σου άφηνε κανέναν τρόπο να συνεχίσεις μετά το λάθος.
Αυτός είναι και ένας βασικός λόγος που μπορεί να ξεκινάς μια δίαιτα με ενθουσιασμό και να την εγκαταλείπεις λίγες ημέρες αργότερα.
Το πρόγραμμα γνωρίζει μόνο δύο καταστάσεις:
Τέλεια εφαρμογή ή πλήρη αποτυχία.
Η πραγματική ζωή, όμως, συμβαίνει σχεδόν ολόκληρη ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα.
Η πραγματική ζωή δεν λειτουργεί σαν φωτοτυπία δίαιτας
Ένα πρόγραμμα μπορεί να δείχνει εξαιρετικό στο χαρτί.
Το χαρτί, όμως, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα.
Δεν πεινάει.
Δεν κουράζεται.
Δεν έχει παιδιά.
Δεν δουλεύει βάρδιες.
Δεν βγαίνει για φαγητό.
Δεν αγχώνεται.
Δεν ξυπνάει μια Τρίτη χωρίς καμία διάθεση να μαγειρέψει κοτόπουλο στον ατμό με το βλέμμα μοναχού που απαρνήθηκε τα εγκόσμια.
Ο άνθρωπος, αντίθετα, έχει καθημερινότητα.
Έχει κοινωνικές σχέσεις, επιθυμίες, συναισθήματα, απρόβλεπτες καταστάσεις και ημέρες που δεν πηγαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Αν η διατροφή σου λειτουργεί μόνο όταν όλα είναι τέλεια, τότε δεν λειτουργεί πραγματικά.
Απλώς περιμένει την πρώτη δύσκολη ημέρα για να καταρρεύσει.
Ένα βιώσιμο πρόγραμμα δεν πρέπει να απαιτεί από τη ζωή σου να σταματήσει.
Πρέπει να μπορεί να χωρέσει μέσα στη ζωή σου.
Δεν εγκαταλείπεις απαραίτητα επειδή σου λείπει η θέληση
Αυτό είναι ένα από τα πιο ανακουφιστικά πράγματα που χρειάζεται να καταλάβεις.
Μπορεί να μην εγκαταλείπεις επειδή δεν έχεις αρκετή δύναμη.
Μπορεί να εγκαταλείπεις επειδή χρησιμοποιείς όλη σου τη δύναμη για να συντηρήσεις κάτι που είναι υπερβολικά δύσκολο.
Σκέψου έναν άνθρωπο που προσπαθεί να κρατήσει την αναπνοή του κάτω από το νερό.
Στην αρχή τα καταφέρνει.
Μετά δυσκολεύεται.
Τελικά βγαίνει στην επιφάνεια και παίρνει βαθιά ανάσα.
Δεν λέμε ότι του έλειψε η πειθαρχία.
Λέμε ότι ο οργανισμός του έκανε αυτό που ήταν αναμενόμενο.
Το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και με μια υπερβολικά στερητική δίαιτα.
Όσο περισσότερο προσπαθείς να αγνοήσεις την πείνα, την κούραση, την επιθυμία και τις ανάγκες σου, τόσο πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να αντιδράσεις.
Και μετά, αντί να εξετάσεις το πρόγραμμα, κατηγορείς τον εαυτό σου.
Το πρόγραμμα αποτυγχάνει και ο άνθρωπος ζητάει συγγνώμη.
Έχει και αυτό μια μικρή δόση παραλόγου.
Άλλο προσπάθεια και άλλο τιμωρία
Η λύση δεν είναι να καταργήσουμε κάθε όριο.
Η απώλεια βάρους και η αλλαγή συνηθειών απαιτούν προσπάθεια.
Χρειάζονται οργάνωση, επανάληψη, επιλογές, όρια και κάποια ανοχή στη δυσφορία.
Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην προσπάθεια και στην τιμωρία.
Προσπάθεια είναι να μάθεις να οργανώνεις τα γεύματά σου.
Τιμωρία είναι να μένεις νηστικός επειδή έφαγες περισσότερο την προηγούμενη ημέρα.
Προσπάθεια είναι να μειώσεις σταδιακά κάποια τρόφιμα που καταναλώνεις υπερβολικά.
Τιμωρία είναι να τα απαγορεύσεις όλα και μετά να φοβάσαι ότι ένα μπισκότο θα καταστρέψει τη ζωή σου.
Προσπάθεια είναι να βάλεις κίνηση στην καθημερινότητά σου.
Τιμωρία είναι να γυμνάζεσαι εξαντλητικά για να «κάψεις» το φαγητό που έφαγες.
Προσπάθεια είναι να επιστρέψεις μετά από μια δύσκολη ημέρα.
Τιμωρία είναι να αποφασίσεις ότι πρέπει πρώτα να υποφέρεις για να δικαιούσαι να συνεχίσεις.
Η αλλαγή χρειάζεται δομή.
Δεν χρειάζεται κάγκελα.
Τι μπορείς να κάνεις αντί για μια στερητική δίαιτα;
Η λύση δεν είναι να περάσεις από την απόλυτη απαγόρευση στην πλήρη εγκατάλειψη.
Δεν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στο:
«Δεν επιτρέπεται τίποτα»
και στο:
«Τρώω ανεξέλεγκτα ό,τι βρω μπροστά μου.»
Υπάρχει και η ενδιάμεση περιοχή.
Εκεί όπου υπάρχει κατεύθυνση χωρίς τιμωρία, ευελιξία χωρίς χάος και προσπάθεια χωρίς πόλεμο με τον εαυτό σου.
1. Άφησε χώρο για τρόφιμα που απολαμβάνεις
Ένα τρόφιμο δεν χρειάζεται να εξαφανιστεί από τη ζωή σου για να χάσεις βάρος.
Συχνά, όταν μπορεί να καταναλωθεί μέσα σε ένα οργανωμένο πλαίσιο και χωρίς ενοχή, χάνει ένα μέρος της εμμονικής του δύναμης.
Δεν χρειάζεται να τρως γλυκό κάθε φορά που το σκέφτεσαι.
Αλλά επίσης δεν χρειάζεται να συμπεριφέρεσαι σαν να πρόκειται για παράνομη ουσία.
Ο στόχος είναι να μάθεις να επιλέγεις.
Όχι να φοβάσαι.
2. Φρόντισε να μην πεινάς υπερβολικά
Η υπερβολική πείνα δεν είναι παράσημο.
Είναι μια κατάσταση στην οποία η υπομονή, η ψυχραιμία και η ικανότητα λήψης αποφάσεων δεν βρίσκονται ακριβώς στην καλύτερή τους ημέρα.
Τα επαρκή και ισορροπημένα γεύματα δεν σε απομακρύνουν από τον στόχο.
Σε βοηθούν να τον υπηρετήσεις χωρίς να καταρρέεις κάθε βράδυ.
3. Μην πληρώνεις το χθεσινό φαγητό με σημερινή πείνα
Έφαγες περισσότερο σε ένα γεύμα;
Δεν χρειάζεται να πετάξεις το πρόγραμμα από το παράθυρο.
Δεν δραπέτευσες από τη χώρα.
Απλώς έφαγες περισσότερο.
Το επόμενο βήμα δεν είναι να μείνεις νηστικός, να παραλείψεις γεύματα ή να κάνεις εξαντλητική άσκηση.
Είναι να επιστρέψεις σε ένα φυσιολογικό και ισορροπημένο επόμενο γεύμα.
Στο άρθρο «Έφαγα πολύ και χάλασα τη δίαιτα! Τι κάνω τώρα;» θα βρεις συγκεκριμένα βήματα για να επιστρέψεις χωρίς τιμωρία και χωρίς να συνεχίσεις την υπερφαγία.
4. Δημιούργησε ένα πρόγραμμα που αντέχει και στις δύσκολες ημέρες
Μην σχεδιάζεις μόνο για τον ιδανικό εαυτό σου.
Σχεδίασε και για τον κουρασμένο εαυτό σου.
Για την ημέρα που δεν πρόλαβες.
Για την ημέρα που αγχώθηκες.
Για την ημέρα που δεν έχεις διάθεση να μαγειρέψεις.
Για την ημέρα που η οικογένεια παρήγγειλε πίτσα και η σαλάτα σου άρχισε να σε κοιτάζει με ενοχές.
Η συνέπεια στο αδυνάτισμα δεν χτίζεται επειδή όλες οι ημέρες είναι καλές.
Χτίζεται επειδή έχεις έναν τρόπο να συνεχίζεις και στις μέτριες.
5. Αντί να ρωτάς «ήμουν τέλειος;», ρώτα «επέστρεψα;»
Η τελειότητα είναι κακό μέτρο προόδου.
Δεν σου δείχνει αν μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι την πραγματική ζωή.
Σου δείχνει μόνο πόσες ημέρες κατάφερες να μην παρεκκλίνεις καθόλου.
Πιο χρήσιμες ερωτήσεις είναι:
Πόσο γρήγορα επέστρεψα μετά από ένα δύσκολο γεύμα;
Κατάφερα να αποφύγω την τιμωρία;
Σταμάτησα ένα βαρύτερο γεύμα πριν μετατραπεί σε ολόκληρο Σαββατοκύριακο εγκατάλειψης;
Έκανα μία καλύτερη επιλογή, παρότι η ημέρα δεν ήταν τέλεια;
Αυτές είναι οι δεξιότητες που χτίζουν μόνιμη αλλαγή.
Η ελευθερία δεν σημαίνει έλλειψη κατεύθυνσης
Πολλοί φοβούνται ότι, αν χαλαρώσουν λίγο την αυστηρότητα, θα χάσουν εντελώς τον έλεγχο.
Όμως η υπερβολική αυστηρότητα μπορεί να είναι αυτή που τελικά δημιουργεί την έκρηξη.
Η πραγματική ελευθερία δεν σημαίνει να τρως ασυνείδητα ό,τι υπάρχει μπροστά σου.
Σημαίνει να μπορείς να επιλέγεις χωρίς φόβο, πανικό και την αίσθηση ότι κάθε μπουκιά κρίνει ολόκληρη την πορεία σου.
Να μπορείς να φας κάτι που απολαμβάνεις και να συνεχίσεις φυσιολογικά.
Να μπορείς να ξεφύγεις λίγο και να επιστρέψεις.
Να μπορείς να πεις «όχι» χωρίς να αισθάνεσαι καταπίεση.
Αλλά και να πεις «ναι» χωρίς να αισθάνεσαι αποτυχία.
Αυτό δεν είναι χαλαρότητα.
Είναι δεξιότητα.
Όταν το φαγητό δεν είναι μόνο θέμα πείνας
Μερικές φορές η υπερφαγία δεν προκαλείται μόνο από τη στέρηση.
Μπορεί να συνδέεται με άγχος, πίεση, μοναξιά, θυμό, πλήξη, απογοήτευση ή εξάντληση.
Σε αυτήν την περίπτωση, η αυστηρότερη δίαιτα δεν λύνει απαραίτητα το πρόβλημα.
Μπορεί να προσθέτει ακόμη περισσότερη ένταση σε έναν άνθρωπο που ήδη χρησιμοποιεί το φαγητό για ανακούφιση.
Αν αισθάνεσαι ότι τρως συχνά χωρίς σωματική πείνα, δυσκολεύεσαι να σταματήσεις ή καταφεύγεις στο φαγητό για να διαχειριστείς συναισθήματα, μπορείς να κάνεις το δωρεάν Τεστ Συναισθηματικής Υπερφαγίας ως εργαλείο αυτοπαρατήρησης.
Το τεστ δεν αποτελεί διάγνωση και δεν αντικαθιστά την αξιολόγηση από κατάλληλο επαγγελματία υγείας.
Πότε χρειάζεται βοήθεια από ειδικό;
Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή όταν εμφανίζονται συχνά:
- Επεισόδια στα οποία αισθάνεσαι ότι χάνεις τον έλεγχο του φαγητού.
- Μεγάλη ντροπή ή ενοχή μετά το φαγητό.
- Κρυφή κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων.
- Παρατεταμένη νηστεία ως τιμωρία.
- Πρόκληση εμετού ή χρήση καθαρτικών και διουρητικών.
- Εξουθενωτική άσκηση με σκοπό την αντιστάθμιση του φαγητού.
- Έντονος φόβος απέναντι σε συγκεκριμένα τρόφιμα.
- Σημαντική επιδείνωση της σωματικής ή ψυχικής υγείας.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, η λύση δεν είναι άλλο ένα πιο αυστηρό διατροφικό πρόγραμμα.
Χρειάζεται αξιολόγηση από επαγγελματία με κατάλληλη εκπαίδευση στις διατροφικές διαταραχές και, ανάλογα με την περίπτωση, συνεργασία με γιατρό ή ειδικό ψυχικής υγείας.
Η διατροφή, η κίνηση και η ψυχολογία δεν λειτουργούν χωριστά
Όταν η διατροφή σου είναι υπερβολικά περιοριστική, δεν επηρεάζει μόνο το πιάτο σου.
Μπορεί να επηρεάσει τη διάθεσή σου, τις σκέψεις σου, τις σχέσεις σου και τον τρόπο που κινείσαι.
Μπορεί να νιώθεις εξαντλημένος για άσκηση.
Μπορεί να σκέφτεσαι συνεχώς το φαγητό.
Μπορεί να αποφεύγεις κοινωνικές περιστάσεις.
Μπορεί να πιστεύεις ότι μια δύσκολη ημέρα αποδεικνύει πως δεν είσαι ικανός να αλλάξεις.
Γι’ αυτό η μόνιμη αλλαγή δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε μια λίστα τροφίμων.
Χρειάζεται να δουλεύεις ταυτόχρονα με τη διατροφή, την κίνηση και την ψυχολογία σου.
Αυτή είναι και η φιλοσοφία του MorphoMastery®.
Όχι να πιέσει τον άνθρωπο μέχρι να υπακούσει.
Αλλά να δημιουργήσει τις συνθήκες μέσα στις οποίες μπορεί να αλλάξει χωρίς να βρίσκεται διαρκώς σε πόλεμο με τον εαυτό του.
Δεν χρειάζεσαι καλύτερο σχέδιο απόδρασης
Ίσως για χρόνια πίστευες ότι το πρόβλημα ήταν πως δεν μπορούσες να μείνεις αρκετό καιρό στη φυλακή.
Ότι χρειαζόσουν περισσότερη θέληση.
Περισσότερη αυστηρότητα.
Περισσότερη αυτοπειθαρχία.
Ίσως όμως το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι προσπαθούσες να χτίσεις μια καλύτερη ζωή μέσα από ένα σύστημα που ένιωθες ότι σου αφαιρεί τη ζωή.
Δεν χρειάζεται να μάθεις να αντέχεις καλύτερα τη στέρηση.
Χρειάζεται να δημιουργήσεις έναν τρόπο που δεν θα σε κάνει να θέλεις διαρκώς να αποδράσεις.
Γιατί η αλλαγή που κρατάει δεν είναι αυτή που σε κλείνει μέσα.
Είναι αυτή που σου δίνει αρκετή δομή για να προχωράς και αρκετή ελευθερία για να παραμένεις άνθρωπος.
Η σωστή διατροφή δεν πρέπει να σε κάνει να μετράς τις ημέρες μέχρι να τελειώσει.
Πρέπει να σε βοηθά να χτίσεις μια ζωή από την οποία δεν θα χρειάζεται να δραπετεύσεις.
Συχνές ερωτήσεις για τις στερητικές δίαιτες
Γιατί εγκαταλείπω συνέχεια τη δίαιτα;
Μπορεί να εγκαταλείπεις επειδή το πρόγραμμα είναι υπερβολικά αυστηρό, δεν ταιριάζει στην καθημερινότητά σου ή απαιτεί τέλεια εφαρμογή. Η εγκατάλειψη δεν αποδεικνύει απαραίτητα έλλειψη θέλησης. Συχνά δείχνει ότι χρειάζεται ένας πιο ρεαλιστικός και βιώσιμος τρόπος.
Οι στερητικές δίαιτες προκαλούν υπερφαγία;
Όχι σε όλους και όχι αυτόματα. Η υπερβολική στέρηση, όμως, μπορεί να αυξήσει την πείνα, την ενασχόληση με το φαγητό και την πιθανότητα απώλειας ελέγχου, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με άγχος, αρνητικά συναισθήματα και άκαμπτη σκέψη «όλα ή τίποτα».
Γιατί σκέφτομαι συνέχεια το φαγητό όταν κάνω δίαιτα;
Η ανεπαρκής πρόσληψη τροφής, η έντονη πείνα και οι συνεχείς απαγορεύσεις μπορούν να κάνουν το φαγητό πιο σημαντικό στο μυαλό σου. Όταν ένα τρόφιμο χαρακτηρίζεται εντελώς απαγορευμένο, συχνά αποκτά μεγαλύτερη ψυχολογική αξία.
Μπορώ να χάσω βάρος χωρίς να κόψω εντελώς το ψωμί και τα γλυκά;
Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι απαραίτητο να αποκλείσουν οριστικά το ψωμί ή κάθε γλυκό για να χάσουν βάρος. Αυτό που έχει σημασία είναι η συνολική διατροφική πρόσληψη, οι ποσότητες, η συχνότητα, η ποιότητα της διατροφής και το αν το πρόγραμμα μπορεί να διατηρηθεί με ασφάλεια.
Τι κάνω αν φάω κάτι που δεν ήταν στο πρόγραμμα;
Δεν χρειάζεται να παραλείψεις το επόμενο γεύμα ή να τιμωρήσεις τον εαυτό σου. Συνέχισε με ένα φυσιολογικό και ισορροπημένο επόμενο γεύμα. Μία παρέκκλιση δεν ακυρώνει την πορεία σου.
Είναι φυσιολογικό να πεινάω όταν προσπαθώ να χάσω βάρος;
Μικρές και διαχειρίσιμες διακυμάνσεις της πείνας μπορεί να εμφανίζονται. Η συνεχής, έντονη πείνα, η ζάλη, η εξάντληση ή η εμμονική σκέψη γύρω από το φαγητό δεν πρέπει να θεωρούνται απαραίτητη απόδειξη ότι το πρόγραμμα λειτουργεί.
Πώς καταλαβαίνω ότι η δίαιτά μου είναι υπερβολικά αυστηρή;
Προειδοποιητικά σημάδια είναι η διαρκής πείνα, η εξάντληση, η αποφυγή κοινωνικών περιστάσεων, ο φόβος απέναντι σε τρόφιμα, οι συχνές υπερφαγίες, η ενοχή μετά το φαγητό και η αίσθηση ότι ένα μικρό λάθος καταστρέφει όλη την προσπάθεια.
Χρειάζεται να έχω πειθαρχία για να χάσω βάρος;
Η πειθαρχία και η συνέπεια βοηθούν, αλλά δεν αρκούν από μόνες τους. Χρειάζεσαι επίσης ένα ρεαλιστικό σύστημα, κατάλληλη διατροφή, διαχείριση των δυσκολιών, κίνηση που μπορείς να διατηρήσεις και έναν τρόπο επιστροφής μετά από τις αναπόφευκτες παρεκκλίσεις.
Θέλεις να σταματήσεις να ξεκινάς ξανά από την αρχή;
Αν έχεις κουραστεί από τις στερητικές δίαιτες, τις επανεκκινήσεις και την αίσθηση ότι κάθε δύσκολη ημέρα διαλύει ολόκληρη την προσπάθεια, ίσως δεν χρειάζεσαι περισσότερη πίεση.
Ίσως χρειάζεσαι έναν διαφορετικό τρόπο.
Το MorphoMastery® συνδυάζει διατροφή, κίνηση και ψυχολογία, ώστε να χτίσεις μια πορεία που δεν εξαρτάται από την τελειότητα.
Γιατί ο στόχος δεν είναι να μην ξεφύγεις ποτέ.
Ο στόχος είναι να μη χάνεις κάθε φορά τον δρόμο της επιστροφής.
Ενδεικτική επιστημονική τεκμηρίωση
- NICE. Overweight and obesity management: Physical activity and diet. Οδηγίες για τη χρήση προγραμμάτων χαμηλής και πολύ χαμηλής ενεργειακής πρόσληψης μόνο σε κατάλληλο πολυπαραγοντικό πλαίσιο, με υποστήριξη και επίβλεψη.
- Casari MA και συνεργάτες. Does Restriction Lead to Binge Eating? A Scoping Review of the Evidence. Ανασκόπηση της σύνδεσης ανάμεσα στον διατροφικό περιορισμό και την υπερφαγία, με έμφαση στον ρόλο των συναισθηματικών και συμπεριφορικών παραγόντων.
- Mason TB και συνεργάτες. A Systematic Review of Moderators of the Association Between Dietary Restraint and Binge Eating. Συστηματική ανασκόπηση των παραγόντων που επηρεάζουν τη σχέση ανάμεσα στη διατροφική αυτοσυγκράτηση και την υπερφαγία.
Σημαντική διευκρίνιση: Το άρθρο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά εξατομικευμένη διατροφική, ιατρική ή ψυχολογική αξιολόγηση.
